Wilde ik net heel dramatisch een blog schrijven over een grijze natte zondagmiddag, schijnt opeens de zon door het zolderraam! Fris wit licht in plaats van een grauwe schemering die voor de tijd van het jaar veel te vroeg leek in te zetten. Als bij toverslag verandert mijn gemoed; hoor ik daar vogels, zie ik daar werkelijk een strakblauwe lucht? Of komt deze verandering ook door het uitprinten van de tickets voor mijn familiereisje naar Gran Canaria? Wie zal het zeggen. Maar ik weet zeker dat wanneer de grauwe schemering het had gewonnen van de stralende winterzon, deze blog veel meer diepgang had gehad. Je moet toch een beetje lijden om diepere lagen te kunnen aanboren.

Ik ben meer aan het lezen dan aan het bloggen. Door zoveel vrouwen is al zoveel geschreven dat ik mij vaak af vraag wat het voor zin heeft om daar nog iets aan toe te voegen; is alles al niet gezegd? Nu lees ik ‘Het geheime dagboek van Mrs Robinson’, een getormenteerde ziel in Victoriaans Engeland wiens dagboekaantekeningen aanleiding gaven voor de eerste echtscheiding van Engeland. Echtgenoot Henry liet mevrouw Robinson links liggen, verwekte twee buitenechtelijke dochters bij een ander en ging over de rooie toen hij las dat zijn vrouw ook nog over sexuele gevoelens beschikte. Gelukkig maakte een andere Mrs Robinson uit een latere periode deze ongelijkheid weer goed; de vrijgevochten Mrs Robinson uit de film ‘The Graduate’ heeft er geen moeite mee om het uiteindelijke vriendje van haar dochter in bed te lokken. Misschien niet zo aardig maar ach, niets menselijks is een getrouwde vrouw vreemd. Dat we vandaag de dag tot deze conclusie zijn doorgedrongen, kan niet anders dan als een winstpunt worden beschouwd.

mrs robinson

In een huis vol kinderen kun je als enige volwassene toch behoorlijk eenzaam zijn. De kinderen jagen achter elkaar aan door het huis, hebben de slappe lach om woordspelingen die ik niet begrijp en maken waar mogelijk misbruik van hun doorzettingsmacht; eindelijk zijn zij in de meerderheid. Gisteravond werd televisie 1 door de heren bezet die naar een cowboyfilm keken (ze bestaan nog). De dames bereidden zich voor op de middelbare school met Mean Girls op televisie 2. En ik zat moederziel alleen op het dienstbodekamertje met een IPad die moeizaam het journaal via het internet wist binnen te halen. Waar is de tijd gebleven dat het acht uur journaal nog een onvervreemdbaar recht van ouders was?

Het is een prachtige zomeravond; mooi strijklicht over de groene weiden van Zenderen met in de lucht een onvermijdelijke luchtballon. De trein rijdt Twente uit en ik rijd mee. Heimwee is een Duits leenwoord dat zou zijn afgeleid van heimat; een emotionele binding met een bepaald gebied omdat je daar bent opgegroeid. Nederlanders kennen geen woorden voor heimat maar onderscheiden zich weer wel met een woord als gezelligheid. Hier in de trein is gezelligheid echter ver te zoeken en heb ik toch vooral heimwee naar alles wat is geweest. Maar daar waar ik heimwee naar heb, waren in de regel vooral gezellige momenten. Ben ik uiteindelijk toch een echte Nederlander maar dan wel met Duitse voorouders.

Ik ben mijn onrust nog niet te boven dus ga ik maar hardlopen. Vanochtend stond een flinke wind op de dijk toen ik daar omhoog rende. Zelfs op de Lek die toch niet echt doorgaat voor een onstuimige rivier, joegen kleine kopjes schuim over het water. Maar het was niet alleen de wind die daar tekeer ging. Twee mannen waren in een heftige woordenstrijd verwikkeld. Een hardloper las een motorrijder de les dat hij rekening moest houden met anderen. ‘Wij hebben hier het recht om rustig te kunnen lopen’, hoorde ik in het voorbijgaan. Daarbij hief de man in zijn rode trainingsjasje zowaar stoer een vuist omhoog. Maar de motorhelm vond dat hij ook rechten had en maakte aanstalten om weer verder te rijden waar de hardloper het niet mee eens was. En ik vond dat ik het recht had om hen straal voorbij te lopen met Marliese van Fischer-Z op de koptelefoon. Het was wat te vroeg voor een ‘dike-fight’.

Marliese

Zo schrijf je een blog uit China en zo laat je weer een tijd niets van je horen. Ik ben druk. Overdag vragen studenten mijn aandacht, ‘s avonds heb ik alleen oog voor Elizabeth Bennet en Mr. Darcy. Zodra ik behoefte krijg aan Pride & Prejudice, weet ik wel hoe laat het is. Laat ik het op andere terreinen van het leven teveel afweten. Misschien heb ik de serie al tien keer gezien maar nog nooit met mijn dochter. Zij is nog niet overtuigd van Pride & Prejudice. Meewarig kijkt zij mij aan als ik de teksten hardop wegzucht. Ik geef haar hooguit nog twee jaar voordat ze de sex-appeal van Mr. Darcy op waarde weet te schatten. Of lijkt ze toch meer op haar vader?

Vandaag kocht ik een cd van George Michael. ‘Is het een cadeautje?’, vroeg de verkoper. Helemaal niet. Ik wilde George en wel meteen. Ik zou niet rusten voordat ‘Careless Whisper’ keihard uit de speakers zou knallen. Gevolgd door het meer ingetogen ‘You have been loved’. Ik geef toe dat het ook voor de buren prettig is dat de zomervakantie in zicht is.

you have been loved

Nadat we de trappen van het mausoleum van Sun Yat-Sen hebben beklommen, en helemaal bezweet staan te wachten op een busje dat ons naar de parkeerplaats zou brengen, staat een groepje vrouwen al fluisterend naar ons te wijzen. Niet dat dat nodig is want we kunnen toch geen enkel woord Chinees. Dan beginnen ze opeens foto’s te maken, en de brutaalste van het stel komt naar me toe en vraagt of ik met haar op de foto wil. Nogal verbaasd knik ik van ja en lach even vriendelijk, maar dan komt de rest ook los en word ik van alle kanten belaagd door lachende Chinese dames.

Als we even later op de grote stadsmuur van Nanjing staan, komt een grote groep bejaarden de muur opgelopen. Ze hebben allemaal rode petjes op. Volgens mijn oom komen ze van het platteland en mogen ze nu op reis op kosten van de staat. Daardoor hebben ze nog nooit mensen gezien met blond haar, en zeker geen kinderen, hij noemt ze Hokki-Wokki Villagers. En nadat ze weer een hebben staan fluisteren en wijzen komen ze naar mij en mijn broertje en worden we weer gebruikt als foto-materiaal.

Noor

Dat computers, smartphones en Ipads niet bevorderlijk zijn voor de cohesie van het gezin, heb ik hier eerder betoogd. Wanneer man helemaal opgaat in z’n partijtje schaak tegen iemand anders ergens op deze wereld, zoon zombies met planten probeert te verslaan en dochter niet aanspreekbaar is vanwege een Sims die hoogzwanger is, voel ik mij wel eens eenzaam. Ik hou niet van spelletjes. Het enige moment waarop ik mijn toevlucht tot gezelschapsspelletjes zocht, was toen ik drie weken met mijn familie in de regen op een camping stond. We kaartten zoveel in die vochtige tent dat mijn broertje ‘s nachts in zijn slaap riep: ‘ik heb een aas, ik heb een aas!’. Ik geloof dat ik daarna nooit meer zo diep ben gezakt. Tot vanavond. Bij gebrek aan nightlife hier in deze suburb van Nanjing, is Yahtzee ons vertier. En het moet gezegd worden; ik ben helemaal om. Vooral als de IPad met veel trompetgeschal aangeeft dat ‘Els has taken the lead’. Yahtzeeen op een IPad; het toppunt van familiegeluk.

Vanochtend reed een dame op een fiets het complex af waar broer woont. In een panterbloesje en glittergympen trotseerde ze de hitte die iedereen overvalt. Nanjing is een van de ‘hot pots’ van China. Vandaag steeg het kwik tot bijna dertig graden. Maar voor deze glamorous lady geen beletsel om haar fiets te pakken terwijl ze normaal gesproken volgens broer in zo’n hippe Volkswagen Beetle rijdt. ‘De second-wife-car’, voegt hij er aan toe. Polygamie is officieel niet toegestaan in China maar menig man houdt er meerdere vriendinnen op na. Hoe hoger in de boom, hoe meer smeergeld, hoe meer vriendinnen. En al deze dames worden tevreden gehouden met een Volkswagen Beetle. Of een duur klein BMW-tje. Op deze manier vindt al dat smeergeld dan ook weer z’n weg. Maar het leven wordt dan wel ingewikkeld. Het schijnt dat Chinese mannen deze vriendinnen goed moeten onderhouden; ook als ze er al jaren geen relatie meer mee hebben. Een beschuldigend woord van zo’n dame en je kunt een verdere carrière wel vergeten. Menig official is wegens corruptie aangeklaagd omdat zijn ontevreden second, third of fourth wife een boekje open deed. Dan is zo’n Volkswagen Beetle maar peanuts. Vraag mijzelf af wie je nu beter kunt zijn; bedrogen first wife of second wife met Volkswagen Beetle inclusief machtswoord?

Na vijf reisdagen zijn we de jetlag eindelijk te boven. Inmiddels staren we niet meer tot 3 uur ‘s nachts naar het plafond, met om het half uur een kind bij het bed dat klaagt niet te kunnen slapen. Hoef ik mijzelf nu iets minder letterlijk te vergapen aan de wereld die China heet. Maar ik was meestal niet de enige die de mond had open staan van vermoeidheid. China mag dan de motor zijn van de wereldeconomie; Chinezen houden wel van hun rustmoment. Of het nu een plastic stoeltje is, de scooter of het bankje in het restaurant na een overvloedige maaltijd; slapen kun je overal. Vooral mannen zie ik regelmatig met de mond open ergens achterover leunen. ‘Ze moeten vast bij slapen van die andere baan die ze ook nog hebben’, zeg ik vol medelijden tegen mijn broer. Maar die is na zeven jaar China niet meer onder de indruk van de vermeende werklust van Chinezen. Alleen wanneer er iets te halen valt, komt de Chinese tijger in beweging.