Forever young

2 april 2012

Nu het moment nadert van de schoolreünie, vraag ik mij af of zo’n reünie eigenlijk wel zo leuk is. Vijfentwintig jaar geleden waren we jong en het gros nog onbedorven. Nu zijn we al dan niet ‘gearriveerd’, minstens getekend in het gezicht en soms ook door het leven. Wil ik dat eigenlijk wel weten? Waar is de tijd gebleven dat je nog kon zwijmelen bij die leuke jongen van toen die in de loop der tijd mythische vormen kreeg omdat hij in gedachten nooit ouder werd? Is het niet veel romantischer om in herinnering forever young te blijven in plaats van dat dit beeld hardvochtig om zeep wordt gebracht door dikbuikige, grijze, en reeds wat gerimpelde veertigers die elkaar vertellen wat hun burgerlijke staat is?

forever young

Leave a Comment

Previous post:

Next post: